ตอนสมัยเรียนจำได้ว่าต้องออกไปตะลอนๆ ถ่ายรูปส่งอาจาร์ย ตอนนั้นรู้สึกสนุกกับการได้ไปโน่นไปนี่มากกว่าที่จะสนุกกับการถ่ายรูป พอเรียนจบมาก็ไม่ได้จับกล้องอีกเลย เพราะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเท่าไหร่ และเวลาไปเที่ยวรู้สึกสนุกกับการเที่ยว เล่น เฮฮา เม๊าส์ กับเพื่อนฝูงมากกว่า เวลาถ่ายรูปก็คือขอให้มีตัวเองในภาพเท่านั้น

แต่พอผ่านมาได้สักสามสี่ปี เริ่มไปเที่ยวมากขึ้น เลยมีความรู้สึกอยากจับกล้องขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนั้นก็ยังใช้กล้องตัวเล็กๆ ถ่ายรูปแบบไว้เป็นที่ระลึกหรือเก็บเป็นความทรงจำสนุกๆ มากกว่า

แต่พอผ่านมาอีกไม่กี่ปี อยู่ก็มีความรู้สึกอยากซื้อกล้องตัวใหญ่ ไปเดินงานกล้องแล้วก็ซื้อมาเลยแบบไม่คิดอะไรมาก แล้วก็ได้รู้ว่า กล้องสมัยนี้มันช่างต่างกับกล้องสมัยที่เราเรียนเหลือเกิน มันมีฟังก์ชั่นเยอะแยะไปหมด ตอนนั้นถ่ายแต่หมวด Auto และเริ่มถ่ายภาพวิว อะไรๆ ต่ออะไรเรื่อยเปื่อยนอกจากภาพคน จนมาวันหนึ่งไปเห็นหนังสือรูปภาพอันหนึ่ง

"โอ้โห  ทำไมมันถ่ายสวยจัง"

และนั่นทำให้หันกลับมากมองภาพตัวเอง แล้วก็ตอบตัวเองทันทีว่า "มันไม่ได้เรื่อง" ก็เลยเริ่มค่อยศึกษากล้องในมือตัวเองขึ้นเรื่อย ๆ และเผอิญโชคดีที่ได้รู้จักกับเพื่อนที่ชอบถ่ายภาพเหมือนกัน

จากนั้นเราก็เลยพากันตั้งแกงค์ออกตะลอนทัวร์ถ่ายภาพเรื่อย ๆ และเราก็เริ่มปรับหรือตั้งค่า หรือใช้งานฟังก์ชั้่นในกล้องมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนมาถึงวันนี้...วันที่รู้สึกว่าเวลาไปไหนต้องแบกกล้องคู่ใจไปด้วยเสมอ เพราะถ้าไม่มีกล้อง ดูเหมือนว่าการเที่ยวทริปนั้นๆ มันขาดอะไรไปสักอย่าง มันไม่รู้สึกสนุกเต็มที่

ถามว่าภาพที่ถ่ายสวยไหมดีไหม

คำตอบคือยังไม่ดี ไม่สวย

แต่สิ่งที่ได้ในภาพแต่ละทริป คือความทรงจำดี กับเพื่อนๆ ดี ที่ร่วมทางไปด้วย และประสบการณ์ที่สนุก ๆ เศร้า ๆ ทะเลาะๆ หัวเราะท้องแข็ง ที่มันผุดขึ้นมาในความคิดทุกครั้งที่เปิดภาพที่เราถ่ายเก็บไว้ขึ้นมาดู

ภาพแต่ละภาพมีคุณค่าในตัวของมันเองเสมอค่ะ

I am Genggod

By Patcharaporn

 


อัลบั้มภาพ


แสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิกใหม่ | เข้าสู่ระบบ
  • teerawat

    สวัสดีครับ มีความสุขกับเทศกาลสงกรานต์ครับผม

    โพสเมื่อ 11 เม.ย. 56 เวลา 22:49
  • teerawat

    สวัสดีครับ แวะมาทักทายครับผม

    โพสเมื่อ 2 เม.ย. 56 เวลา 10:35
  • ronphoto

    แวะมาทักทายครับ.....

    โพสเมื่อ 24 มี.ค. 56 เวลา 19:17